Panza de Burro

Panza de Burro é, en realidade, un fenómeno ben coñecido na Mariña lucense que provoca a miúdo o peche da Autovía do Cantábrico no alto do Fiouco. É o nome que se lle dá en Canarias a este fenómeno meteorolóxico polo cal se concentran as nubes á media ladeira nas vertentes de barlovento. 

Panza de Burro, é tamén o libro de Andrea Abreu que tanto nos deu para falar onte na reunión do club de lectura de adultos. Podemos dicir que non é un libro que deixe indiferente. Xerou un intenso debate entre as persoas defensoras e as detractoras.

O primeiro escollo, á conta da lingua empregada. Hai quen considera que dificulta a lectura ben pola complexidade ou ben polo rexeitamento que produce o vocabulario groseiro. Aínda así, foi ben curioso descubrir como moitas das expresións orais canarias teñen puntos de conexión coa oralidade rural galega. 

O segundo, tivo que ver coa propia historia en si. Hai a quen lle pareceu atractiva a historia destas dúas rapazas (a pesar da súa dureza) e a quen lle resultou desagradable pola crueza e a escatoloxía da que fai gala o texto.

Todo un acerto para un club de lectura!

PD. Por se non vos quedou claro na foto, confírmovolo. A próxima lectura é... O club da Calceta de María Reimóndez!!

O prometido é débeda

Como o prometido é débeda, comezamos este curso cunha sesión de presentación do poemario Sempre Lela da nosa compañeira do club de lectura Esther Piñeiro. Descubrimos que dentro do grupo tamén temos outros escritores e escritoras afeccionados.

Agora que xa foi a presentación oficial o venres pasado (á que asistimos algunhas das integrantes do club) podemos falar da nosa reunión anterior do luns 21. Trouxonos exemplares da súa obra e estívonos a falar do proceso creativo e de como foi que eses papeis soltos escritos pasaran a estar recopilados finalmente nunha publicación. Emocionámonos ao lernos os versos que abren e pechan o poemario adicados a súa nai e finalmente recitamos algún que outro poema.

Foi un bo comezo.

Pois parece que comezamos con ganas

Pois non está nada mal o número de persoas interesadas no Club de lectura neste curso. Lástima que sexan todas dos primeiros niveis da ESO, senón poderíamos facer dous grupos diferenciados.

O grupo de adultos é máis estable en canto ao número. Se ben é certo que hai algunhas persoas que por cuestión de traslado desaparecen do grupo, hai outras novas que se incorporan.

Sexa como for, sexan todas benvidas!

Remate e punto final

Pois rematamos definitivamente as sesións do Club de lectura do curso 2025-2026, neste caso, co grupo dos adultos. E nada como unha cea para botar unhas risas, compartir bos momentos e planificar os futuros.

E parece que quedamos con ganas, a verdade, posto que xa decidimos alí mesmo cando sería a primeira sesión do club do curso vindeiro e máis o libro e a presentación que terá lugar. A iso se lle chama previsión!!

Guías de Lectura: curso 2025-2026

Por se foran de utilidade, deixamos o enlace ás guías realizadas dos libros de lectura deste curso (algún dos de adultos quedou sen guía) .

Guías de Lectura Laretas:

- O Corazón de Xúpiter - Ledicia Costas

- La muy catastrófica visita al zoo - Jöel Dicker

- A banda sen futuro - Marilar Aleixandre

Guías de Lectura Laretas adultos:

- Extraordinario - Antón Lopo

- Paradero desconocido - Kressmann Taylor

- Veleno en familia - Rocío Leira

- La muy catastrófica visita al zoo - Jöel Dicker

- Como Bestias - Violaine Bérot

- Sete caveiras - Elena Gallego Abad

Tampouco hai guía da andaina xa que desta volta unímonos ao grupo de PDC para facer a saída do club de lectura.

Menudas Piezas

No ano 2018 alumnado de un colexio público de Zaragoza conseguiu ganar, contra todo prognóstico, o campeonato de xadrez de España. Neste feito real inspirouse o director Nacho García Velilla para filmar a pelicula Menudas piezas.

 

O filme valeunos para ilustar o libro que lemos neste trimestre e ademáis para despedir o curso que remata xa que foi, a de onte, a nosa derradeira sesión do club de lectura da ESO neste curso.

Foi entretida e gustou. Pasamos un bo rato. Un bo broche para o curso.

Sete Caveiras

Onte tivemos a derradeira sesión do club de lectura de adultos deste curso, e rematamos a faena con Sete Caveiras de Elena Gallego Abad. Un libro que gustou maioritariamente por entretido pero que, baixo a análise detallado, acabou por ter abundantes críticas. Recomendable como lectura sen expectativa.

Despois chegou a sorpresa. E é que unha das integrantes do noso grupo presentounos o seu novo libro de poesía, Sempre Lela, adicado a súa nai. E leunos un poema! Foi ben emocionante!

Xa temos libro para comezar o curso vindeiro e máis así asegurámonos o encontro coa autora!!

A banda sen futuro

 A banda sen futuro de Marilar Aleixandre foi a derradeira lectura deste ano no grupo da ESO. Non sabemos se foi a chegada da primavera, os exames, traballos ou o que, pero a cuestión é que hoxe eramos case a metade dos que solemos ser habitualmente. Costou arrancar pero ao final conseguimos comentar moitas das cuestións que trata o libro: a incerteza ante o futuro, a inseguridade, a diferenza, a falla de autoestima e a importancia da imaxe entre outros. Tamén comentamos o desfase e a desactualización do libro, escrito xa no século pasado, ao falarnos de negativos (de fotos), cintas (de casete), teléfonos fixos, a televisión como principal fonte de información.... 

Pouquiño a pouco fumos quen de ir debullando o libro. Parece ser que de momento aínda somos unha banda con futuro!

A moi fantástica visita á mina e ao zoo

Pois aproveitando a visita que estaba prevista para o PDC do noso centro e unha vez que nos enteramos de que ían visitar, entre outras cousas, o parque zoolóxico de Marcelle e posto que limos o libro de Jöel Dicker, decidimos tentar á sorte (a ver se nos ía pasar como no libro) e unirnos aos nosos compañeiros. Así que adiantamos a tradicional excursión de fin de curso do Club de Lectura a este mes.

Pola mañá fumos á Pontenova visitar a mina Consuelo, a única de Galicia onde se pode acceder (con guía) a unha das galerías. Dende os fornos do centro da Pontenova o guía, Jorge, explicounos a implicación e a importancia do descubrimento do mineral para o pobo e a comarca, e máis a historia ata o peche da actividade na mina. No interior xa, xunto co emocionante descenso ao nivel -1, aprendemos cousas sobre as carrizas luminosas, os espeleotemas e os estromatolitos. Para rematar a ruta lanzámonos na tirolina para volver a través de túneles furados na montaña, ao único forno de Boulloso que queda en pé. 

Despois dunha máis que merecida comida e doutra boa cabalgada no autobús chegamos ao parque zoolóxico de Marcelle en Outeiro de Rei. Neste caso o guía, David, contounos moitísimas cousas interesantes sobre os animais que alí atopamos dun xeito ben ameno tamén. Rematamos a faena cunha actividade de tiro con arco.

Tivemos moita sorte co tempo porque esperou case a que subiramos ao autobús de volta para poñerse a chover. Foi un día longo e canso, pero moi ben aproveitado, fantástico e divertido.

Como bestias

Como bestias de Violaine Bérot foi un libro que gustou case por unanimidade. É a primeira vez que percibimos un posible sesgo de xénero e é que como nos faltou o outro integrante do club non podemos afirmalo rotundamente.

Sorprendeunos (e isto é algo que ten en común con enderezo descoñecido) o feito de que a autora fora quen de contar unha historia tan profunda cunha análise tan detallada en tan poucas páxinas. Unha historia dura e ruda que nos fai reflexionar e preguntarnos sobre quen son as verdadeiras bestas e como a sociedade condiciona (e de que maneira!) o comportamento e máis o que poden ou non poden facer aquelas persoas non normativas ou neurodiverxentes. Como dixo unha das integrantes do club "todo o que a xente pode chegar a facer coa súa intromisión". Como dirían as fadas do conto, normales anormalmente normalizados.

Wolfgang

É un filme español do ano 2025 baseado na novela do mesmo título da escritora Laia Aguilar. Narra a historia de Wolfgang, un rapaz cun alto coeficiente intelectual e con TEA (trastorno do espectro autista) que se ve na obriga de ir vivir co seu pai (a quen non coñece) despois da inesperada morte da nai.

O acercamento, o coñecemento e a convivencia mutua centra, entre outros avatares a historia (entre eles a propia morte da nai). Unha película emotiva que gustou moito, por certo. 

Zapatillas rotas

Zapatillas rotas de Xabier Quiroga é unha longa novela que practicamente gustou a todo o mundo a pesar das dificultades que, a priori, presentaba a obra. Moitas páxinas, o vocabulario utilizado polo autor, o exceso de descricións... pero ao final, maioritariamente enganchou.

A medida que íamos descubrindo a conexión entre as diferentes personaxes e a relación que as unía, o relato íase poñendo interesante descubríndonos unha historia sorprendente e ben triste. É curioso que o final fose inesperado cando en realidade xa comeza o libro con el. É que non nos fixamos!

La muy catastrófica reunión de la muy catastrófica visita al zoo

Pois ou quedou a rapazada agotada da celebración do día de Rosalía (que pode ser) ou non era hoxe o día. Foi un libro que gustou, sen máis. Nin conversas, nin comentarios, nin anécdotas, nin pasaxes graciosos... nada destacable para eles. Un libro deses que pasan sen pena nin gloria. Ímoslle ter que escribir a Joël Dicker para lle explicar que, ao noso alumnado, o libro non lles enganchou moito.

Aínda así deu para comentar xa que estaban moi interesados na razón pola que o libro gustaba tanto aos adultos. A diversidade e a inclusión foron algúns dos temas sobre os que falamos. A cuestión política (a relacionada coa democracia) quedou nun segundo plano. En fin. En conxunto unha catastrófica reunión. Que ben mirado fai honor ao título do libro.

La muy catastrófica visita al zoo - Adultos

Jöel Dicker é un autor que nos tiña afeitos ás novelas de intriga e misterio pero con La muy catastrofica visita al zoo, escribiu un libro (segundo el mesmo conta) que puideran compartir persoas de sete a cento vinte anos de idade. E nós decidimos facer a proba. Desta volta foi lectura de adultos e será tamén lectura do club da ESO. Será curioso comparar as conclusións e comentarios dispares, ou non, dun grupo e máis do outro.

Hai que dicir que maioritariamente gustou, e moito. Baixo unha historia que puidera parecer para a rapazada e infantil xa que está narrada por unha nena, escóndense unha obra con temas moi serios aínda que estean tratados dun xeito humorístico.

Igual llelo podemos recomendar á xente para que reflexione sobre cuestións tan importantes como a diversidade, a importancia da educación inclusiva ou a democracia.

Sesión dupla

Para despedir o ano (non o curso), o luns pasado, tivemos dobre sesión. Ao mediodía coa rapazada da ESO e á tardiña co grupo de adultos.

Como sempre insistimos no negativo das redes sociais, desta volta e para compensar o desacougo que deixou na rapazada o final da lectura de O Corazón de Xúpiter de Ledicia Costas, decidimos poñer unha película amable con respecto ás redes sociais.

Neste caso unha neta axuda ao seu avó a contactar cun antigo amor de xuventude, antes de que esqueza todo debido ao avance do alzhéimer. Un filme ben emotivo por certo.

Pola tarde tivemos a sorte de contar coa visita de Rocío Leira para nos falar do libro que estivemos a ler. Veleno en Familia.

Do libro comentou que a idea xurdira dunha noticia do xornal e que tanto as personaxes como a inspiración para a elaboración, a recibiu da realidade que todos temos ao redor máis ou menos próxima.

Tamén falou do proceso creativo en si mesmo e do pouco tempo que ten, en realidade, para dedicarse á escrita a pesar de que facer unha novela destas características non lle consome tempo en exceso. Gústalle escribir para todo o mundo por iso o seu vocabulario non é nada arrevesado.

E moitas cousas máis que a charla deu para moito e resultou ben interesante. Agora imos ter que quedar nós o ano que vén para falar do libro 😉