É un filme español do ano 2025 baseado na novela do mesmo título da escritora Laia Aguilar. Narra a historia de Wolfgang, un rapaz cun alto coeficiente intelectual e con TEA (trastorno do espectro autista) que se ve na obriga de ir vivir co seu pai (a quen non coñece) despois da inesperada morte da nai.
.jpg)
Zapatillas rotas de Xabier Quiroga é unha longa novela que practicamente gustou a todo o mundo a pesar das dificultades que, a priori, presentaba a obra. Moitas páxinas, o vocabulario utilizado polo autor, o exceso de descricións... pero ao final, maioritariamente enganchou.
(1).jpg)
A medida que íamos descubrindo a conexión entre as diferentes personaxes e a relación que as unía, o relato íase poñendo interesante descubríndonos unha historia sorprendente e ben triste. É curioso que o final fose inesperado cando en realidade xa comeza o libro con el. É que non nos fixamos!
Pois ou quedou a rapazada agotada da celebración do día de Rosalía (que pode ser) ou non era hoxe o día. Foi un libro que gustou, sen máis. Nin conversas, nin comentarios, nin anécdotas, nin pasaxes graciosos... nada destacable para eles. Un libro deses que pasan sen pena nin gloria. Ímoslle ter que escribir a Joël Dicker para lle explicar que, ao noso alumnado, o libro non lles enganchou moito.
.jpg)
Aínda así deu para comentar xa que estaban moi interesados na razón pola que o libro gustaba tanto aos adultos. A diversidade e a inclusión foron algúns dos temas sobre os que falamos. A cuestión política (a relacionada coa democracia) quedou nun segundo plano. En fin. En conxunto unha catastrófica reunión. Que ben mirado fai honor ao título do libro.
Jöel Dicker é un autor que nos tiña afeitos ás novelas de intriga e misterio pero con La muy catastrofica visita al zoo, escribiu un libro (segundo el mesmo conta) que puideran compartir persoas de sete a cento vinte anos de idade. E nós decidimos facer a proba. Desta volta foi lectura de adultos e será tamén lectura do club da ESO. Será curioso comparar as conclusións e comentarios dispares, ou non, dun grupo e máis do outro.
.jpg)
Para despedir o ano (non o curso), o luns pasado, tivemos dobre sesión. Ao mediodía coa rapazada da ESO e á tardiña co grupo de adultos.
Como sempre insistimos no negativo das redes sociais, desta volta e para compensar o desacougo que deixou na rapazada o final da lectura de O Corazón de Xúpiter de Ledicia Costas, decidimos poñer unha película amable con respecto ás redes sociais.
Neste caso unha neta axuda ao seu avó a contactar cun antigo amor de xuventude, antes de que esqueza todo debido ao avance do alzhéimer. Un filme ben emotivo por certo.
Pola tarde tivemos a sorte de contar coa visita de Rocío Leira para nos falar do libro que estivemos a ler. Veleno en Familia.
Iniciamos hoxe o Club de Lectura de ESO. En total somos 15. Once integrantes do alumnado con representación de todos os cursos e catro profesoras. Comezamos, como é habitual, cunha comida de confraternización que nos preparou Rosi da Cafetería. Disto non hai mostra gráfica porque a nosa maior preocupación era a comida.
Seleccionamos unha lectura que consideramos puidera gustar a toda as idades por igual. O libro escollido foi O corazón de Xúpiter de Ledicia Costas. Non deixa de ter gracia que a autora visitara o noso centro no mesmo ano no que naceu o noso actual alumnado de 1º de ESO.
Como decidimos ir alternando obras, desta volta tocou en Castelán Paradero desconocido de Kressmann Taylor.
Sorprendeunos a pericia desta muller para explicar, en escasas setenta páxinas, as consecuencias que tivo para os xudeos e para a amizade destes dous homes o rápido ascenso do nazismo .
Pareceunos demoledor o cambio sufrido por Martín e demoledora tamén a venganza que levou a cabo Max. Crueles e despiadados.
Non puidemos deixar de comentar a semellanza dalgúns comentarios que Martín vertía sobre os xudeus, cos dalgúns políticos actuais cacarexando sobre os inmigrantes e máis o feito de que sempre aproveiten as situacións de crise para obter un beneficio propio.
Quedamos con ganas de falar da nosa propia historia. Haberá que buscar unha lectura apropiada.
Extraordinaria resultou a xuntanza que tivemos para conversar sobre a obra Extraordinario de Antón Lopo.
Extraordinaria pola cantidade de xente que nos reunimos; 20 persoas debido ás novas incorporacións de profesorado, de persoal non docente e de amizades.
.jpg)
Extraordinaria foi a cháchara (un pouco caótica ás veces, todo hai que dicilo) e extraordinarios foron os temas de conversa que saíron a raíz da lectura: o retorno á familia, os recordos de infancia, a complexidade das relacións familiares....
Resumindo. Un día extraordinario!
Como morriamos coas ganas de comezar, fixemos convocatoria do club de lectura de adultos para o luns 15 de setembro xa.
Entre profesorado, ex profesorado, ex-alumnado de adultos e persoal non docente do centro volvemos a ser, inicialmente, dezaseis persoas de novo.
Aproveitando que unha das lecturas do Club deste curso foi O Segredo de Al´eume de Pilar Ortega, decidimos visitar as Fragas do Eume e máis Pontedeume.
Para rematar o curso e relacionado coa nosa derradeira lectura deste curso, Redes de Eloy Moreno, proxectamos o documental O dilema das redes. A pesar de estar realizado no ano 2020 e de centrarse fundamentalmente no Facebook, deixa entrever perfectamente como funcionan todas as redes sociais actualmente: Instagram, tik-tok, X... para os que somos simplemente productos a vender e dos que sacar aproveitamento.
Como a comida e a compaña marida ben coa lectura e os libros, decidimos despedir o curso cunha cea. Alí tivemos tempo de falar, entre outras moitas cousas, de que libro nos gustara máis, cal foi o que non nos gustou, cal nos supuxo unha maior dificultade, e incluso comentáronse propostas para o curso vindeiro.
%20(1).jpg)
Persépolis de Marjane Satrapi foi a derradeira lectura do club de lectura de adultos deste curso. Sorprendeu e gustou. A utilización do blanco e negro nas viñetas, a expresividade destas, a temática, o desenvolvemento da historia persoal da protagonista e da familia, o contexto histórico, a realidade do país, o confrontamento entre civilizacións, as reflexións persoais... Un libro para coñecer e para aprender. Un libro que nos mostra, por se non o tiñamos claro coa nosa propia historia, que as distopías poden non estar tan lonxe da realidade.
Decidimos desta volta retratarnos coa montaxe que fixemos este curso para commemorar o 8 M.
Redes de Eloy Moreno foi a derradeira lectura deste ano coa rapazada da ESO. Eliximos a lectura porque gustáranos moito Invisible, porque trata o tema das redes sociais e porque gústanos ler novidades frescas.
A pesar de que gustou as constantes regresións e progresións no tempo dificultoulle a lectura a algúns.
Afortunadamente parece que non temos a ninguén que sufra de Nomofobia, xa que comentamos tamén a desconexión do día do apagón e a ninguén lle supuxo maior problema.
